شرکت جهانگردی کراس کالچر دبی

اظهارات یک دانشجو

نوشته علی بیاض

علی بیاض مراکشی ساکن فرانسه است که در حال حاضر در مقطع کارشناسی ارشد در رشته مهندسی اقتصاد  "دانشگاه کالیفرنیا"، در برکلی مشغول به تحصیل است.

در طول دوهفته اول حضورم در "دانشگاه کالیفرنیا"، در برکلی، من موقعیت های غیرمنتظره، خنده دار و گاهی ناراحت کننده ای را تجربه کردم. اجازه بدید برخی از آنها را با شما در میان بگذارم. ولی اول بگذارید توصیه ای به دیگر دانشجویان خارجی که قصد دارند برای درس خواندن به ایالات متحده بیایند، بکنم.

اولین توصیه ام این است که حداقل دو ماه پیش از شروع برنامه درسی برای ویزا اقدام کنند تا سر موقع به برنامه برسند. من این مسئله را به قیمت گزافی فهمیدم. در حقیقت، من کمی دیر برای ویزای دانشجویی اقدام کردم، و متأسفانه دو هفته از کلاس هایم را از دست دادم.

نکته دوم این است که وضعیت آب و هوا را پیش از آمدن بررسی کنید! من تا حدودی مطمئن بودم که کالیفرنیا در تمام طول سال آفتابی است درنتیجه بارانی و لباس های زمستانیم را در پاریس گذاشتم. چه اشتباه بزرگی! در طول هفته اولم در برکلی تقریبا هر روز باران می بارید.

باید این را قبول کنم که من خیلی سریع تمام این اتفاق های ناخوشایند را فراموش کردم. زندگی در برکلی خیلی لذت بخش است و همه چیز در مقایسه با پاریس یا رباط خیلی راحت تر است. به عنوان مثال، در تنها 24 ساعت، من حساب بانکی باز کردم، تلفن همراه گرفتم و قرارداد اجاره آپارتمانی را امضا کردم.

به غیر از این ها، تقریبا تمام مغازه ها در روز یکشنبه باز بودند، که مسئله ای خیلی کاربردی و البته غیرمعمول برای من بود.

محوطه دانشگاه برکلی واقعا تحسین برانگیز است: مکانی است بسیار بزرگ با دانشکده ها، کتابخانه ها، آزمایشگاه های کامپیوتر با فن آوری بالا و امکانات ورزشی عالی متفاوت زیادی.

اولین موردی که مرا شگفت زده کرد این بود که دانشجویان می توانستند دیر سر کلاس بیایند. آنها به طور خودمانی در طول کلاس بارها وارد کلاس یا از آن خارج می شدند. در فرانسه، دانشجویان به درس معلم احترام می گذارند و به همین دلیل سر موقع به کلاس می آیند و تنها در پایان درس از کلاس خارج می شوند.

درباره مردم کالیفرنیا، می توانم بگویم که آنها در کل بسیار خوب، روشنفکر، و پر حرف هستند، حتی اگر من کاملا به روش زندگی آنها عادت نکرده باشم. در حقیقت، من عادت داشتم هر روز در فرانسه با دوستانم دست بدهم، و حتی این کار را در مراکش چند بار در روز تکرار می کردم. در طی دومین روزم در برکلی، من با یکی از همکلاسی هایم که در روز قبل آشنا شده بودم دست دادم و وی به من گفت، "فکر کنم ما قبلا با هم آشنا شدیم."

داستان خنده دار دیگری در اولین مهمانی که رفتم اتفاق افتاد: دختری که قبلا با او ملاقات کرده بودم آمد که مرا بغل کند. من فکر کردم او می خواهد همانطور که ما معمولا در مراکش و فرانسه به هم سلام می کنیم مرا ببوسد. بنابراین من او را بوسیدم و وی کمی ناراحت و دستپاچه شد.

من هم اکنون در حال کسب تجربه هستم، و من هر دانشجویی را برای ثبت نام در یک برنامه درسی در ایالات متحده تشویق می کنم.