شرکت جهانگردی کراس کالچر دبی

صدای یک دانشجو (ایران)

گزارش زیر از زبان آقای رادین حمیدی یکی از شش برندۀ چالش ویدیوی دموکراسی سال 2009 بیان گردیده است. او که ایرانی است و در دبی زندگی می کند، برای چند دانشگاه هنر نیویورک  تقاضای پذیرش فرستاده است.

آقای رادین حمیدی:

من فقط پس از دو روز اقامت در آمریکا در طی سفر اولم به آنجا، به نام واقعی آمریکا پی بردم — "سرزمین فرصت ها." گرچه من همواره تصویری از آمریکا در ذهن داشتم، که بیشتر هم تحت تأثیر فیلم های پرفروش بود، هیچگاه فکر نمی کردم یک روز این فرصت را داشته باشم که واقعاً به آنجا سفر کنم.

در سپتامبر 2009، بالاخره این فرصت دست داد که در بهترین شرایط به ایالات متحده سفر کنم. من، در سرتاسر جهان، یکی از شش نفری بودم که توانستم برندۀ امسال چالش جهانی ویدیوی دموکراسی باشم، و همۀ هزینۀ سفرم را وزارت خارجۀ ایالات متحده پرداخت کرد. این سفر به من این فرصت را داد که از چند شهر اصلی آمریکا بازدید کنم و با افرادی با پیشینۀ فرهنگی مختلف ملاقات داشته باشم، و از همه هیجان انگیزتر، از هیلاری کلینتون، وزیر خارجه، جایزه دریافت کنم.

من به عنوان یک هنرمند جوان، همیشه این رؤیا را در سر می پروراندم که در شهری که به عنوان قلب هنر جهان در نظر گرفته می شود، این سیب بزرگ واقعاً حیرت انگیز، شهر نیویورک، باشم. وقتی به نیویورک رسیدم، فهمیدم که واقعاً همانطور بود که همیشه تصور می کردم. خیلی زود، حس کردم که این همان جایی است که من دوست دارم در آنجا زندگی کنم و در آنجا از هر لحظۀ عمرم بهترین استفاده را ببرم. بنابراین، شروع به گشتن در دانشگاه ها و دانشکده های هنر مختلف در این شهر کردم. من همیشه دلم می خواست بتوانم تحصیلات خود را در رشتۀ هنر و سینما ادامه دهم و فوق لیسانس خود را در هنرهای زیبا از یک مؤسسۀ درجۀ یک بگیرم و در نیویورک، درست به تعداد مراکز خرید دبی، که در حال حاضر در آنجا زندگی می کنم، از این دانشکده ها وجود دارد. گام بعدی این بود که مدارک، پرونده، ریزنمرات و غیره را آماده کنم — خیلی از آنها را باید برای دانشکده های هنر مختلفی آماده می کردم که قصد داشتم برای آنها تقاضای پذیرش بفرستم.

برای دانشجویان بین المللی، این روند شامل نه تنها ارسال تقاضانامه به آن دانشکده و دانشگاه و سپس انتظار بی صبرانه برای دریافت پاسخ آنها بود بلکه باید برای روادید نیز درخواست می دادم. من شهروند ایران هستم و وقتی که یکی از دانشگاه هایی که برایش تقاضا فرستاده بودم از من خواست که برای مصاحبۀ حضوری به آنجا بروم، فهمیدم که برای من گرفتن روادید برای سفر به ایالات متحده و حضور به موقع در جلسۀ تعیین شده غیرممکن است و احتمالاً این فرصت را از دست خواهم داد.

پستی و بلندی های احساسی زیادی وجود دارد، احساس گیجی، یأس و احساس ناتوانی از هرگونه برنامه ریزی قبلی. متقاضیان وقت، انرژی و امید زیادی را صرف این فرآیند ارسال تقاضای پذیرش می کنند و مسئولان دانشگاه و اعضای هیئت علمی نیز وقت و تلاش زیادی را صرف این می کنند که تعیین نمایند آیا شما واجد شرایط لازم به عنوان داوطلب احتمالی هستید یا خیر. به علاوه، مسائل اساسی دیگری نیز وجود دارند که باید پاسخ داده شوند. اگر قبول شوم، چطور می توانم از عهدۀ همۀ این مخارج بر آیم؟ آیا واقعاً ارزش صرف این همه پول را دارد؟

مخارج سرسام آور است، به خصوص برای شهروندان غیر آمریکایی که، علاوه بر هزینۀ زندگی و شهریه، باید هزینۀ سفر را نیز در نظر داشته باشند. و در طرف مقابل این مشکلات، شما و آرزوهایتان قرار دارید.

دوباره شما خود را تسلی می دهید و به آینه نگاه می کنید، لبخند می زنید و همچنان ایمان دارید که حتماً راهی وجود دارد. مهم نیست با چه دردسرهایی مواجه هستید، لازم است که در همان مسیر باقی بمانید و سعی کنید در هر کاری که انجام می دهید ابتکار داشته باشید. این بزرگترین درسی بود که من در طی این مدت یاد گرفتم، وقتی که منتظر بودم ببینم سایرین در مورد آنچه آینده برای من رقم زده است چه تصمیمی می گیرند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد چالش ویدیوی دموکراسی، از تارنماهای زیر دیدن کنید:

http://www.videochallenge.america.gov

http://www.videochallenge.america.gov

http://www.youtube.com/democracychallenge http://www.youtube.com/democracychallenge.

همچنین از تارنمای زیر دیدن کنید:

ارتباطات محوطۀ دانشگاه

http://www.america.gov/publications/ejournalusa/0809.html

تحصیل در دانشکده و دانشگاه در ایالات متحده

http://www.america.gov/publications/ejournalusa/1105.html